Starry Starry Night

In een felgekleurde nacht, (Vincent)

muziek: Don Mclean

tekst: Selma Susanna

 

In een fel gekleurde nacht

schilder jij je zelfportret

een houten tafel, stoel en bed

bezield door de natuur en soberheid

beelden uit jouw tijd

boeren ploegen door de sneeuw

vastgelegd door een penseel

geketend aan het Brabants linnen land

 

Zonder misverstand, word je wereldwijd erkend

Nu twijfelt niemand meer aan jouw talent

Was je toch niet zo gek misschien

Een eeuw later word je wel gezien

Krankzinnig toch, Vincent

 

In een felgekleurde nacht

schilder jij een Arlesienne

een blauwe vaas, verwaaide den

tegen een rode lucht, het huis is geel

zonnen zijn er veel

korenvelden, zwarte kwast

rijk en armoe een schril contrast

de ruige hond verliest ‘t  gezond verstand

 

 

En kon je toen anders?

Vastgezet en zonder verweer

En daar verdween je laatste kracht in die felgekleurde nacht

Ten einde raad schoot jij jezelf neer

Als laatste woorden schreef je,

‘ Het verdriet zal eeuwig duren

’t wordt niet minder, maar ook niet meer’

 

In een felgekleurde nacht

Schilder je met groffe lijn

Maar met zachte hand groeven van pijn

In stugge koppen vol van eenzaamheid

Vreemden uit jouw tijd

Hoeren, zwervers, ze hangen daar

En vreemde ogen kijken naar

Getuigen aan een stille witte wand